اهمیت تربیت نوآورانه

شاید اگر خاطرات کودکی­مان را مرور کنیم به رسم و رسومات، داستان­ ها و قصه ­ها، دورهمی ­ها و بازی ­ها و اسباب بازی ­هایی برسیم که هرکدام گوشه ­ای از کودکی ما را شکل داده ­اند و سهمی در رشد و تربیت ما داشته ­اند. اما اگر این ابزار­های تربیتی را با ابزار­های تربیتی پدران و مادرانمان مقایسه کنیم، تفاوت­های زیادی را ملاحظه خواهیم کرد. این نشان از تغییر و تحول در روش های تربیتی و ابزار­های آن همگام با تغییر نسل ­ها بوده. هر نسل هماهنگ با دنیای زمانه ­ی خودش رشد می ­کند و پیش می رود. و طبیعتا نیاز پیدا خواهد کرد به روش ­هایی نو در تربیت. روش ­هایی که منطبق بر دوره­ ی همان نسل باشد و از ابزار مناسب همان نسل استفاده کند. در این مقاله سعی داریم تا به اهمیت نوآوری در تربیت نسل نو اشاره کنیم.

قدم اول، درک تفاوت ها

در گام اول باید همه بپذیریم که هر نسل با نسل پیشین و پسین خود متفاوت است. این امری اجتناب ناپذیر است و نمی توان نسلی را یافت که دقیقا همانند نسل پیشینش عمل کند. این تفاوت­ ها گاهی باعث شکاف بین دو نسل می­ شود. شکافی که در درازمدت می تواند خطراتی را برای جامعه به همراه داشته باشد. زمانی این شکاف عمیق­ تر می­ شود که نسل ­ها نخواهند تفاوت ها را بپذیرند.

علی روشنايی در قامت جامعه شناس تاکيد کرده است که اين شکاف «اگر به بالاي ۲۰ تا ۲۵‌درصد برسد خطرناک می شود. در ابتدا ممکن است اين‌گونه به‌نظر برسد که چون سواد عمومي افزايش يافته، نسل‌ها بهتر مي‌توانند يکديگر را درک کنند، اما ورود متغيرهاي ديگر اين درک را تحت تاثير قرار داده است.»

https://resalat-news.com/?p=5717

فناوری و تکنولوژی و نحوه­ ی تعامل با او قسمت عمده­ ای از این تفاوت­ ها را ایجاد می­ کند. سرعت پیشرفت تکنولوژی باعث شده تا نسل ­های پیشین نتوانند پا به پای فناوری ­ها پیش بیایند. در طرفی دیگر نسل های نو همگام با این تکنولوژی ها و در دل آن رشد می­ کنند. همین باعث ایجاد تفاوت­ ها می­شود و در نتیجه قدیمی ­ها تکنولوژی را مخرب و دشمن می­ پندارند و جدیدتر ها آن را دوست و همراه.

عدو شود سبب خیر

شاید صحبت­های زیادی درمورد آسیب­های بازی ها، فضای مجازی، استفاده از موبایل و… شنیده یا خوانده باشید. اما این تنها نگاه کردن به نیمه­ ی خالی لیوان است. این نگاه خالی از لطف و جناح گیری در مقابل تکنولوژی­ ها نشات گرفته از عدم پذیرش تفاوت هاست. باید بپذیریم که دیگر برای دید و بازدید نیاز نیست حضوری همدیگر را ببینیم. باید بپذیریم که دیگر بچه ها با چند دانه تیله و سنگ سرگرم نمی­ شوند. باید پذیریم که دیگر قصه ­ی شنل قرمزی کودکان را به خواب نمی برد. باید بپذیریم که نسل نو ابزار ها و روش های خودش را دارد.
قدیمی ها ارتباط برقرار نکرده ­اند ، جدید ها در آن غرق شده­ اند. همین باعث شده تا بزرگتر ها با تکنولوژی مسالمت­ آمیز برخورد نکنند. قدم اول ارتباط برقرار کردن با این ابزار­هاست. دوران کرونا فرصت خوبی بود تا جامعه با پتانسیل فضای مجازی آشنا شود. شبکه های اجتماعی دریچه ای را برای همگان باز کرد تا سایه ی سنگین کرونا را از روابط اجتماعی کمرنگ کنند. این یکی از مزیت هایی بود که تکنولوژی در اختیار جامعه گذاشت و جامعه نیز آن را پذیرفت. حالا به این فکر کنید که اگر جامعه پتانسیل های تربیتی موجود در بازی های ویدیویی ، فیلم و انیمیشن و سریال ها ، اسباب بازی ها و محصولات نوآورانه را بپذیرد ، تا چه اندازه می توان فاصله ی نسل ها را کم کرد و رشد و تعالی نسل های نو را شکل داد. آن زمان است که اگر نسل ها نو در خطر غرق شدن هم باشند ، نجات پیدا خواهند کرد.

دیگران صددرصد، ما هیچ

نکته ی قابل توجه بعدی سهم ما از این روش و ابزار تربیتی است. چقدر از روزمرگی کودکان با محصولاتی پر می­شود که با هدف تربیت و سبک زندگی صحیح توسط ما تولید شده؟ چقدر از انیمیشن هایی که کودکان می­بینند مفهومی را در جهت رشد فردی و اجتماعی به آنها ارائه می­کنند؟ چقدر از بازی های موبایلی برای کودکان الگوی درستی را ترسیم می کند؟ حقیقت این است که ما نشسته­ ایم و دست روی دست گذاشته­ ایم و آه حسرت می­ کشیم که نسل ها از دست می روند ، غافل از اینکه میدان را برای جولان دادن دیگران باز گذاشته ایم. مسأله اینجاست که در غفلت ما و درگیری با اینکه اصلا این بستر را بپذیریم یا نپذیریم ، دیگران نسل نو را با خود همراه کرده و سبک و سیاق مدنظر خود را به آنها ارائه می دهند. وقتی که آنها بستر را ایجاد کنند و محتوا را تولید کنند ، هر زمان که نیاز باشد به مسیر این فضا جهت می دهند. البته این سخن به منزله ی مخالفت با تمام تولیدات بین المللی نیست. و صد البته منکر تولیدات ارزشمند داخلی هم نخواهد بود. اهمیت نوآوری از اینجا روشن می شود که اگر نتوانیم آن را در دست بگیریم و از آن استفاده کنیم ، کسانی دیگر آن را مدیریت خواهد کرد.

فضای مجازی بدون اختیار ما، از بیرون از اختیارِ ما دارد مدیریّت میشود؛ بحث این است. فضای مجازی یک چیزی نیست که آدم بتواند مثل یک آب روانی هر جور که میخواهد از آن استفاده بکند؛ دیگران دارند این آب را به یک سمتی که خودشان میخواهند هدایت میکنند؛ آنها دارند مدیریّت میکنند این فضا را. خب وقتی که ما میدانیم کسانی از بیرون دارند فضای مجازی را -که ما هم دست‌اندرکارش هستیم و مبتلابهِ ما است- هدایت میکنند و مدیریّت میکنند، ما نمیتوانیم بی‌کار بنشینیم در مقابل او

https://farsi.khamenei.ir/newspart-index?tid=2558#88690

کلام آخر

روشن شد که تربیت نوآورانه از آن جهت اهمیت دارد که هر نسل نیاز به ابزار های خودش برای رشد دارد و اگر به این نیاز توجه نشود هم شکاف نسل ها عمیق تر می­ شود و هم میدان را برای سوءاستفاده ­ی دیگران خالی ­تر کرده ­ایم. حالا که پذیرفتیم نیاز است تا نگاهمان را به ابزار­های فناورانه تغییر دهیم، باید افسار این مرکب را در دست بگیریم. مرکبی که شاید دست ساز ما نباشد و شاید خطرات زیادی را به همراه داشته باشید، اما با نگاهی سازنده می توان آن را رام کرد و در جهت رشد جامعه آن را پیش برد. پذیرش پتانسیل بالای تکنولوژی و فناوری در جهت تربیت صحیح اولین گام این مسیر است. همراهی با تولیدات به روز و منطبق با نیاز روز، حمایت از فناوری های داخلی و خلق مسیر های نوآورانه گام بعدی ما خواهد بود.

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *